Rachel

“Bij de fotoshoot met Elke stond ik op het punt om mezelf meer bloot te geven en als vrouw zichtbaar te zijn. Mijn vader is Hindoestaans-Surinaams met inheemse wortels en mijn moeder heeft Indonesische wortels. In beide culturen hebben vrouwen van oorsprong onderdanige, aanpassende rollen. Op mijn tweede keer kwam er vanuit Suriname naar Flevoland. Mijn moeder paste zich aan, hield veel in en sprak weinig over wat ze voelde. Later werd ik ook opnieuw ziek, ik kreeg endometriose, waardoor op een gegeven moment mijn baarmoeder eruit moest. Officieel is een vrouw iemand die kan baren. Wie ben ik nu nog, vroeg ik me daarna af. Ik ging rouwen en zoeken, ook naar wie mijn voorouders waren.”

Overlevingskracht

“In de studio van Elke hangen doeken die een soort baarmoeder-gevoel creëerden. Daar tussen ging ik dansen op mantramuziek. Mijn lichaam ging spreken en ik maakte een reis door mijn binnenwereld. Ik voelde me verbonden met mijn voorouders. Eenmaal in gebedshouding was ik dankbaar dat ik op hun schouders mag rusten. Toen ik goed in mijn lichaam was gezakt deed Elke wat suggesties, of ik wat meer in de doeken kon gaan staan en misschien mijn motion wide uitstrekken. Ik bleef in mijn flow en zag als in een film de reizen van mijn voorouders voor me. Bijvoorbeeld hoe mijn voormoeder uit India in de koloniale tijd eenzaam over zee naar Suriname reisde. Ik zag haar overlevingskracht en zij liet zien dat die kracht ook in mij zit. Bij mijn voormoeder in Indonesië zag ik de kracht van de verbinding tussen vrouwen en de tribe. Allemaal zeiden ze: ‘Jij bent één van ons.’ Ik stond rechtop en voelde in mijn onderbuik, hoe krachtig ik rechtop stond. Er kwam een golf vol liefde, kracht en trots over me heen. Alsof mijn innerlijke vuur er echt mocht zijn. Vaak overheersen bij mij de hogere chakra’s paars en lila, maar tijdens deze sessie kwam rood en oranje door me heen, die corresponderen met de onderste, aardende chakra’s. Dat maakte me emotioneel. Er was eer: er is plek voor mij op aarde. Ik mag in het licht staan. Ook lag een moment onder doeken, ze symboliseerden de lagen in mezelf. Ze mochten afgepeld worden. Ik besefte dat ik ze niet meer nodig had.”

Milde blik

“Er stroomt altijd energie om ons heen, en wanneer je jezelf ervoor openstelt, zoals tijdens de fotoshoot, kun je in zo’n reis terechtkomen, een soort natuurlijkheid. Achteraf voelde ik veel dankbaarheid voor mijn lichaam, dat van mij is, waar ik het meeste meegemaakt, het meeste overleefd heb en ik nu kan omarmen. Bij het terugzien van de foto’s zag ik naast pijn op mijn buik een zacht beeld: schoonheid en hoe heerlijk ik bewoog. Wanneer ik soms zo kritisch naar mijn buik kijk, kan ik nu terugzakken in het gevoel van deze reis en kijken met veel mildere ogen. Met de fotoshoot rondde ik een levenshoofdstuk af. Daarna begon ik met de opleiding tot doula. Ik begeleid nu zowel vrouwen tijdens de zwangerschap en geboorteprocessen. Hierdoor heb ik op een andere manier toch een moederrol.”

the-untold.nl